Een eiland kan je omarmen. Dat voelde ik toen ik op Terschelling kwam, een plek waar ik zo graag kom. Het eerste deel van mijn vakantie zou ik samen met een vriendin doorbrengen. Net na ons vertrek uit Harlingen kreeg ze een telefoontje. Haar vader had een herseninfarct gehad, was onderweg met de ambulance naar het ziekenhuis. Eenmaal aangekomen op Terschelling vertrok zij een half uur later met de veerboot terug naar vaste wal.
Nadat ik haar had uitgezwaaid, was het tijd voor mij om te landen. Op de boot huilde ik bij het zien van haar verdriet. Maar het raakte ook mijn eigen angsten en zorgen over mijn moeder. Al fietsend langs de Waddendijk stroomden mijn tranen opnieuw. Net als de beweging van een golf, kwam er na een poosje ook weer rust. Kon ik om me heen kijken en genieten. Voelde ik een warm welkom van het eiland.
De dagen erna had ik geregeld contact met mijn vriendin. Ineens de grote schrik toen bleek dat een nieuwe bloeding haar vader fataal was geworden, en ze afscheid moest nemen. Het voelde dubbel. We wilden samen genieten van Terschelling, en nu ging het plotseling zo anders dan gehoopt. Het leek of ik slingerbewegingen maakte. Soms waren mijn gedachten bij haar verlies en verdriet, en ook bij mijn zorgen en verdriet. En even later kon ik volop genieten van het mooie weer, van prachtige plekken en van gezellige ontmoetingen. Het was er allemaal, kon naast elkaar bestaan.
Het was fijn om de troostende kracht te voelen van de natuur. Het fietsen langs de dijk met flinke oostenwind, en met die tegenwind volop voelen dat je leeft. Stilte en rust, wandelen op het strand. De golven zien komen en gaan. Soms op volle kracht, maar ook zacht kabbelend. Ik merkte weer zo duidelijk hoe goed het is voor mijn hoofd en lijf om veel buiten te zijn.
Vorig jaar heb ik de vijf etappes van de Walk of Grief gelopen en heb toen nieuwe plekken van Terschelling ontdekt. Ik bedacht dat ik graag twee gedeelten van het rouwpad wilde samenvoegen: het eerste deel van etappe 1 combineren met het laatste deel van etappe 5. Een route waarbij je omringd wordt door stilte en rust en ook door vogelgeluiden. Onderweg heb ik genoten van het lied van de nachtegaal. Net als vorig jaar regende het bij het lopen van de laatste kilometers van etappe 5. Het voelde als tranen uit de hemel.
De tijd op Terschelling liet me weer zo voelen wat ik leerde over tikkende tranen: tranen van nu tikken tegen tranen van toen. Verdriet kan uit meerdere lagen bestaan, raakt oude herinneringen en pijn. Het verdriet en verlies van de ander kan ook jouw eigen verlies zo raken. En dat is oké. Zo werkt het lijf, zo werken emoties. Ruimte geven aan tranen, aan het verdriet zorgt ervoor dat het vanbinnen gaat stromen. Dat er iets in beweging komt.
‘…. maar tranen willen regen zijn, die willen nergens schuilen
tranen willen met elkaar gewoon een potje huilen….’
https://www.wadwicht.nl/ https://zilverensleutels.nl/
