Wat draag je mee op je schouders? Zijn dat zorgen en verdriet van de ander, van de wereld? Of is het je eigen ballast?
Jaren geleden was ik bij een lezing van Martine Delfos. Zij toonde deze afbeelding van het beeld Atlas van beeldhouwster Lotta Blokker. Een indrukwekkend beeld. Atlas kreeg in de Griekse mythologie de opdracht om het hemelgewelf op zijn schouders te dragen. Veel kunstenaars hebben het geรฏnterpreteerd als een wereldbol op zijn schouders.
Lotta Blokker heeft een andere interpretatie. Haar Atlas draagt niet de wereld, maar zichzelf. Heel teder. Geluk is jezelf kunnen verdragen. En jezelf toestemming geven om alles welkom te heten wat er is. De mooie, blije dingen, en ook de lastige, verdrietige en misschien lelijke zaken die je liever wilt vermijden of bedekken.
Als ik naar het beeld kijk, zie ik de innerlijke criticus die wordt gedragen. De oordelende, strenge stemmen in je hoofd die je beschuldigen, ook als je zelf geen schuld draagt. Zelfkritiek kan zo meedogenloos zijn. Soms nog pijnlijker dan kritiek van de ander. Want de woorden van de ander raken je harder als ze samensmelten met je zelfkritiek en eigen oordeel.
De troostende details van dit beeld: Atlas die zijn eigen hand vasthoudt en voorzichtig zijn teen vasthoudt. Het laat de menselijke kwetsbaarheid zien. Het tedere mededogen op het moment dat hij zichzelf teveel is.
Om jezelf te kunnen verdragen heb je anderen nodig. De nabijheid van de ander die je ziet, die je accepteert zoals je bent. Inclusief alle eigen-aardigheden. En een opdracht om te blijven oefenen met jezelf omarmen, met welkom heten van alles wat er is. Dat je okรฉ bent, ook als je je niet okรฉ voelt.
โGeluk wordt versterkt door de mensen om je heen. Geaccepteerd worden in wie je bent is een bouwsteen van geluk. Geluk is jezelf verdragen.โ (๐๐ข๐ณ๐ต๐ช๐ฏ๐ฆ ๐๐ฆ๐ญ๐ง๐ฐ๐ด)
